1. Што значи Раѓањето Христово за македонската православна заедница во дијаспората?
Божиќ за нас во дијаспората е повеќе од празник – тоа е духовно сидро. Раѓањето Христово е потсетник дека Бог е со нас, без разлика колку сме далеку од родната грутка. Тоа е момент кога секој Македонец во Чикаго го чувствува топлиот здив на татковината, мирисот на бадниковото гранче и заедништвото кое нè одржало низ вековите.
2. Како ја доживеавте овогодинешната богослужба и духовната атмосфера?
Оваа година атмосферата беше исполнета со посебна благодат. Гледајќи ги полните храмови со млади семејства и деца, срцето ми се исполни со надеж. Молитвениот шепот и заедничкото „Господи помилуј“ создадоа чувство дека небото се спушти меѓу нас. Тоа не беше само служба, туку жив доказ дека нашата вера е жива и силна.
3. Колку ви значи поддршката и љубовта од верниот народ?
Свештеникот без својот народ е како пастир без стадо. Љубовта на верниците е мојата најголема сила. Секоја споделена радост на крштевка и секоја утеха во тага ме врзува со овие луѓе нераскинливо. Тие не се само мои парохијани, тие се моето пошироко семејство. Нивната доверба е мојот најголем мотив да продолжам верно да му служам на Бога.
4. Какви чувства носи за Вас чинот Протојереј-ставрофор и напрсниот крст?
Ова високо одликување го примам со голема смиреност и благодарност. Напрсниот крст не е орден за гордост, туку потсетник за уште поголема одговорност и жртва. Ова признание не е само за мене, туку и за целата наша заедница – тоа е потврда за нашето заедничко дело и истрајност на патот на православието.
5. Улогата на свештеникот кај младите генерации во туѓина?
Свештеникот денес мора да биде духовен мост. За младите кои растат овде, ние треба да бидеме оние кои ќе им го преведат јазикот на верата во секојдневниот живот. Мораме да ги сослушаме нивните модерни дилеми со разбирање, нудејќи им ги вечните вистини како патоказ за да не се изгубат во светот, чувајќи го во нив македонскиот дух.
6. Црквата како центар за зачувување на јазикот и традицијата?
Црквата е нашиот духовен и национален заштитник. Надвор од Македонија, ако ја изгубиме црквата, ќе го изгубиме и коренот. Таа е единственото место каде што македонскиот збор одекнува со векови. Тука се учи за предците, се негува орото, песната и обичаите. Без црквата, асимилацијата би била неминовна.
7. Кои се најголемите предизвици за македонската црква во Америка?
Најголемиот предизвик е како да се зачува единството и како да се мотивираат новите генерации да останат активни членови на заедницата. Живееме во брзо време кое често нè оддалечува од духовното. Наша задача е да докажеме дека нашиот идентитет не е товар, туку богатство и гордост.
8. Што може татковината да направи за црквата во Чикаго?
Нам ни е потребна подадена рака и признание дека сме нераскинлив дел од македонското национално ткиво. Потребна е поголема поддршка за образовните програми, за зачувување на јазикот кај децата и почеста комуникација. Кога знаеме дека татковината мисли на нас, нашата борба тука станува полесна.
9. Што може најсилно да ги обедини Македонците во Чикаго?
Љубовта кон Бога и кон својот род. Кога ќе го тргнеме егото настрана и ќе се фокусираме на она што ни е заедничко – нашата вера, нашата историја и иднината на нашите деца – тогаш стануваме непобедлива заедница. Простувањето и меѓусебната почит се клучот за единството.
10. Божиќна порака до сите Македонци ширум светот?
Возљубени, нека Витлеемската светлина ги осветли вашите домови. Не заборавајте кои сте и од каде потекнувате. Чувајте ја верата православна, ширете љубов наместо омраза и бидете горди Македонци каде и да сте. Мирот Божји нека биде со сите вас. Христос се роди!