Секоја генерација треба да оди барем еден чекор понапред од своите родители, во образование, материјален успех, во лична надградба и слично. Се разбира, секоја генерација си има и свои предизвици.
Според еволуационата тероија на Чарлс Дарвин човекот настанал од мајмунот, но дали најголемиот предизвик на денешницата е вештачката интелигенција? Јас би рекол дека употребата на вештачката интелигенција отвора нови бизнис можности.
Нашите далечни предци водени од инстинктот да преживаат но и да имаат повеќе, односно во потрага по храна слегле од дрвата и почнале да ловат. Се исправиле на две нозе, научиле како да ја обработуваат земјата, припитомиле животни од кои добивале, млеко, месо но и волна, кожа и други работи. Некои одбрале да останат на дрвата, да јадат листови и бубачки и да се излежуваат по гранките и си останале мајмуни.
Но реално вистинскиот развот на човештвото, започнал со настанок на писмото односно кога знаењата се запишувале и пренесувале од генерација на генерација. На почетокот моќта била кај оние кои го имале знаењето и дури имало периоди кога тие знаења љубоморно се чувале и се пренесувале на ограничена група луѓе.
Во минатото кога луѓето во потрага по нови знаења, истражувале, патувале, откривале нови континенти, биле херои но и ѓаволи затоа што промената е тешка.
Денес, во ерата на модерната технологија и компјутерите се е подостапно и полесно а во исто време до знаењето може да се дојде со неколку клика на компјутерот или на вашиот паметен телефон.
Значи денес животот е полесен од аспект на егзистенција, се е подостапно и ни останува само да ги користиме придобивките на модерното време. Така е, но тука е и стапицата. Достапноста не затапува и не прави мрзеливи. А токму мрзата е најголемата болест на денешното општество.
Имено, таа достапност на информации, знаења и можности води кон тоа да се мисли дека се сẻ може без многу напор, дека лесно ќе се дојде до пари и поубав живот. Потрошувачкото општество не оддалечи од духовното, а разни финансиски друштва што нудат брзи пари (кредити) само го надополнуваат овој амбиент на достапност.
Суштината на човековото битисување останува иста а таа е дека само со напор, воља и учење може да се напредува. Материјално но и морално. Но ова значи и откажување од многу погодности и лесен живот. Знаете има еден, јас би го нарекол, феномен кај нас во Македонија, а тоа е дека сред работен ден, во работно време има полни кафулиња со народ. Ова се случува во секој град на државава. Прашање е зошто наместо работа и остварување профит се одбира полесен начин а тоа е неработењето.
Се сеќавате на Сизиф, лик од грчката митологија кој го туркал каменот по ридот, а тој повторно се враќал назад
Мрзата е каменот што не влече надоле и не ни дозволува да се искачиме на ридот. Многу од нас се одлучуваат да не го туркаат каменот. Полесно е да си седиме во подножјето на планината и да го обвинуваме небото за сонцето, за дождот и за ветерот. И знаете што е интересно, и другите што се во подножјето се сложуваат со тебе дека во подножјето е поубаво и подобро. Па сега мора ли да се искачиме на врвот, па видете колку не има нас долу.
Како нус појави на оваа болест се суетата и обвинување на сите други за сопствените неуспеси. Нели ви е ова познато дека секој и се нешто друго е виновно за она што ни се случува. Па кој е тој да ми каже мене како и што треба, па ние сме сите родени за успех но родителите не не подржале, не мрзи професорот или директорот, ние сме безгрешни но тоа не е препознаено.
Каменот е тежок, но има и друга вистина, успехот најтешко ти го простуваат. Па затоа многу од подножјето ќе те тапкаат по рамо и ќе се среќни ако си со нив а не на ридот а со тоа ќе си го оправдуваат и своето битисување во мрза и просечност.
Она што е поента на овој текст е дека промената на едно општество треба и мора да започне од поединецот, секој поединец треба да запне и да го истурка каменот до ридот без оглед на неговата тежина и нерамен терен.
Промената е исто така и индивидуален акт. Ќе најдете многу техники за успех, начини да се мотивирате, сите ќе ви даваат препораки но без воља и желба за промени до промена нема да дојде. Нема згарантиран рецепт за успех.
Без оглед на тоа колку време ќе ни е потребно да се качиме, како што одиме нагоре каменот ќе тежи се повеќе и повеќе но погледот од врвот на планината е поубав и вреди за сета мака.
Дали е така? Проверете. И најдолгиот пат започнува со првиот чекор.
М-р Раде Чоловиќ